Više nisu sa nama

KOŠARKAŠKI PROFESOR – ALEKSANDAR NIKOLIĆ

Izvor: sportskasećanja.com
Kada se u svetu košarke samo pomene reč profesor, svi znaju da se radi o legendarnom košarkaškom stručnjaku, Aleksandru Nikoliću! Za ime ovog rođenog Sarajlije vezuju se najveći uspesi košarke u Jugoslaviji, a po delu i zaostavštini sigurno je najveći košarkaški trener na našim prostorima.
Nikolić je studirao pravo i medicinu i bio predavač na Fakultetu za fizičku kulturu u Beogradu. Igračke dane proveo je u beogradskim klubovima Partizanu, Crvenoj zvezdi i OKK Beogradu, kao i Železničaru iz Čačka, a karijeru je okončao u 27. godini i sa odigranih jedanaest mečeva u reprezentaciji Fedarativne Narodne Republike Jugoslavije. Nakon završetka igračke karijere prihvatio se posla u reprezentaciji Jugoslavije, u to vreme sasvim prosečnoj evropskoj selekciji, koja se na velikim takmičenjima nikako nije mogla podičiti vrednijim uspesima.

Profesor Aleksandar Nikolić
Narednih dvanaest godina (1951.-1963. godine) “Profesor” će sedeti na klupi reprezentacije, sa kojom će na Evropskom šampionatu u Beogradu 1961. godine osvojiti istorijsku srebrnu medalju. U finalnom meču odigranom na beogradskom Sajmištu, Jugoslavija je poražena od Sovjetskog Saveza. Stariji ljubitelji košarke sećaju se da je osvojeno drugo mesto proslavljeno kao da je osvojena šampionska titula, kao i da je tim SSSR-a, predvođen 217 centimetara visokim Kruminšom, bio jednostavno nepobediv. Dve godine kasnije na Svetskom prvenstvu u Brazilu, reprezentacija je osvojila bronzanu medalju. Iste godine na Evropskom prvenstvu u Poljskoj je osvojena bronzana medalja, a neposredno pre “Profesorovog” odlaska sa kormila ponovo je osvojena srebrna medalja na Evropskom prvenstvu, bilo je to u Moskvi 1965. godine. Posle prvenstva u Moskvi, Nikolić je kormilo reprezentacije predao dugogodišnjem asistentu, Ranku Žeravici. Prvi mandate Nikolića na klupi “plavih” bio je početak uzleta naše košarke na medjunarodnoj sceni, čiji će prvi krug trijumfalno okončati Nikolić, koji se posle pauze od 14 godina vratio na klupu reprezentacije i predvodio je do potpuno dominantnog osvajanja titula evropskog i svetskog prvaka 1977. u Liježu i 1978. godine u Manili. Zadovoljan učinjenim, Aleksandar Nikolić se posle Manile definitivno povukao sa mesta selektora, ali je nastavio da pomaže jugoslovensku košarku.
Najveće uspehe u klupskoj košarci Nikolić je postigao sa italijanskim Injisom iz Varezea. Na čelu te ekipe početkom 70-ih godina prošlog veka osvojio je sve što se moglo osvojiti. Šampionat Italije, Kup Italije, tri titule prvaka Evrope i dva trofeja nezvaničnog klupskog šampiona sveta. Tim koji je „Profesor“ stvorio u Injisu dobio je nadimak “kaznena ekspedicija”, a kasnije je u mnogim anketama proglašen za najbolji tim svih vremena u Evropi. Završni pečat izuzetno bogatoj karijeri, Nikolić je udario 1992. godine kao stručni savetnik u ambicioznom beogradskom Partizanu, koji se te sezone u Istanbulu popeo na krov Evrope.


Željko Obradović i Profesor Aleksandar Nikolić

Poslovično uporan, prepun novih ideja i želje za stalnim stručnim usavršavanjem, Nikolić je postavio temelje neverovatnom razvoju jugoslovenske košarke, koja je zahvaljujići u prvom redu njemu, a potom i nastavljačima njegovog dela, sa margine zbivanja u „magičnoj igri“ dospela u sam centar. Nikolićev doprinos razvoju košarke ne završava samo pukim osvajanjem trofeja i radom na velikim takmičenjima. Taj uticaj se ogledao pre svega u njegovom svakodnevnom delovanju, u njegovoj spremnosti da priskoči u pomoć, da pouči, da ohrabri, da dođe u svaku sredinu gde se igra košarka i sa sobom donese uvek nešto novo. Delujući tako ulivao je samopouzdanje kako igračima tako i mladim trenerima, koji su mogli da se oslone na njega u svakom trenutku, da računaju na njegovu stručnu pomoć kao da je on taj koji vodi ekipu. Na košarkaške terene doneo je nova rešenja i nove taktike, što je uz studiozne pripreme i fantastično poznavanje igre dovelo do stvaranja jugoslovenske košarkaške škole.
Ta škola prepoznatljiva je i dan-danas, a provode je uspešni treneri, “Profesorovi” naslednici koji su njegovu doktrinu uspešno primenjivali širom Evrope, u klubovima sa kojima su osvajali najviše trofeje. Imena Željka Obradovića, Bogdana Tanjevića i Božidara Maljkovića, kao i broj najsjajnijih trofeja koje su pomenuti treneri osvajali širom Evrope pokazuju plodove upornog rada profesora Nikolića, dok večna zahvalnost koju nekadašnjem učitelju u svakoj prilici ističe italijanski strateg Etore Mesina na najbolji način govori o uspešnosti jugoslovenskog modela košarkaške struke, koji je sa uspehom izvožen van granica tadašnje domovine.

Profesorovi naslednici: Božidar Maljković i Ranko Žeravica

Pored čitave plejade vrhunskih asova svetske klase koja je stasavala pod patronatom čuvenog “Profesora”, Nikolića je od drugih velikih stručnjaka izdvajao predani rad na podizanju i usavršavanju trenerske škole u tek stasaloj planetarnoj vele-sili.
Aleksandar Nikolić je proglašavan za najboljeg trenera Starog kontinenta 1966. i 1976. godine. U košarkašku Kuću slavnih u Springfildu uvršten 1998. godine, a posthumno je postao stanovnik i Kuće slavnih FIBA 2007. godine. FIBA mu je 1995. godine dodelila i Orden časti. Počast Nikoliću iskazao je i najstariji košarkaški kamp na našim prostorima, smešten na Zlatiboru, iz kog su izašli mnogi asovi, a koji od 2001. godine nosi njegovo ime. “Profesor” Nikolić je preminuo 2000. godine, a već za života upisao se u večnost i sigurno je da će sećanje na najvećeg evropskog košarkaškog trenera živeti sve dok lopta pada na parket. Možda najbolje o njemu govore reči njegovog učenika i legendarnog košarkaškog trenera Božidara Maljkovića: “Košarka je njegov testament. Imao je veliki broj učenika i sve je prvo naučio kako da postanu ljudi. Nesebično je davao svoje veliko znanje i svi mi iz košarke smo njegovi veliki dužnici.”

IN MEMORIAM – Mihailo Miki Pavićević

Mihailo Miki Pavićević
(12.03.1943- 03.01.2009.)

Od posledica srčanog udara u subotu 03.januara 2009. je preminuo Mihailo – Miki Pavićević, višedecenijski sportski pregalac, bivši član Stručnog saveta Košarkaškog saveza Srbije i direktor najstarijeg košarkaškog kampa na Balkanu.
Kroz kamp na Zlatiboru je, od njegovog osnivanja na Zlatiboru 1976. godine, prošlo bezbroj asova jugoslovenske i svetske košarke.
Pavićević je bio jedan od osnivača kampa koji je zaživeo pre nešto više od tri decenije. U proteklom periodu prve košarkaške korake na tom kampu naučilo je više od 30.000 dečaka i devojčica, a mnogi od njih kasnije su nosili dres jugoslovenske reprezentacije.
Na Zlatiborskom kampu, koji danas nosi ime legendarnog profesora Aleksandra Nikolića, usavršavali su se i mnogi stručnjaci, danas slavljeni i hvaljeni širom sveta.
Iako su ih putevi vodili na razne strane, svi oni su se leti rado vraćali kampu na Zlatiboru, pre svega zbog, kako su isticali, Mikija Pavićevića.
Pavićević je sahranjen u ponedeljak 5. januara na Novom groblju u Užicu u 14,00 sati.

BOLNI RASTANAK
Bio je jedan od nas, zaljubljenika u košarku, koji su ne samo igrali, već i učinili sve da poklonika ovog sporta bude što više, da se izgrade tereni i sale, da igra pod koševima bude magnet za najmlađe, da se osvoje brojna priznanja na evropskoj i svetskoj sceni…
Umeo je kao retko ko, da oko svojih ideja okupi sledbenike, da pokrene uspavane, da ulije veru i nadu neodlučnima, da bez obzira na prepreke ostvari željeni cilj.
Ostaje za pamćenje ono sto je najviše njegovom zaslugom učinjeno osnivanjem prvog košarkaškog kampa u ex -Yu, na Zlatiboru, i njegovim delovanjem u protekle 33 godine.
Trebalo je da svi zajedno učestvujemo u radu 34-og po redu košarkaškog kampa na Zlatiboru ali, nas dragi prijatelj je požurio, okupio nas je ranije, jer je otišao na put bez povratka, da se oprosti,
ne samo od nas, već i od svoje porodice, rodjaka, komšija, prijatelja sa kojima je saradjivao na različitim poslovima…
Na tužnom rastanku bili smo svi mi koji smo ga voleli, koji smo ga poštovali kao prijatelja, druga, brata…, svi koji ćemo pokušati da tugu zamenimo sećanjem na sve što je učinio za svoju porodicu, za svoje bližnje, za prijatelje, drugove, poznanike i za veliku, ne brojivu armiju
dečaka i devojčica zaljubljenika u košarku.

MNOGO JE LEPIH USPOMENA, DA TE VEČNO PAMTIMO,
DA TE POMINJEMO I O TEBI SA PONOSOM PRIČAMO I DA TE NIKADA NE ZABORAVIMO.

ZLATIBORSKI KAMP – MIKIJEV NEOBORIVI TESTAMENT KOŠARKAŠKOJ MLADOSTI
Početkom godine srpska sportska javnost, pre svega košarkaška, ostala je siromašnija za čoveka neiscrpne energije i dečačkog duha, Mihaila Mikija Pavićevića, koji je svoje znanje o jednom od naših najtrofejnijih i najpopularnijih sportova “utkao” u generacije mališana – polaznika čuvenog kampa igre “pod obručima” u jedinstvenom ambijentu Zlatibora.
Ime kampa “Aleksandar Nikolić” dovoljno govori o stepenu ozbiljnosti i odgovornosti za
rad sa hiljadama dece koja su stasavala kao igrači i ljudi uz “dirigentsku palicu” vrhunskih trenera čiju je selekciju vršio Pavićević.
Od osnivanja kampa 1976. godine Pavićević je i u najtežim okolnostima i iskušenjima kroz koja su prolazile naša zemlje i sport u celini ostajao dosledan principima na kojima počiva razvoj košarke i moralnim i profesionalnim načelima čuvenog “Profe” koji je skromno tvrdio da bi kamp “mogao da nosi i Mikijevo ime”.
Ako je suditi po mestu i načinu na koji su svoje prve sportske korake načinili, Pavićević se može nazvati i “sportskim ocem”, a kamp “kućom” sada već košarkaških legendi Aleksandra Đorđevića, Predraga Danilovića…
Svakog leta na Zlatiboru je dočekivao i ispraćao trenere svetskog kalibra poput Božidara Maljkovića, Željka Obradovića, Svetislava Pešića, Radomira Antića, Ratka Joksića, Željka Lukajića, teško ih je nabrojati sve, i kroz neponovljiva druženja uspevao da ih relaksira od napora tokom sezona u najjačim evropskim klubovima.
Ključ dobre organizacije i uspeha i u godinama kada je širom Srbije “niklo” mnogo ustanova sličnog profila, možda najbolje odslikavaju reči koje je svojevremeno izrekao Nikolić:”Na ovom kampu sve funkcioniše odlično. Moram da istaknem, u najvećoj meri zahvaljujući Mikiju, jer je celog sebe posvetio ovoj deci”.
Po okončanju igračke karijere Pavićević je 33. godine, uprkos bolesnom srcu, uz pomoć državnih institucija, ali i sportskih i ličnih prijatelja – Bratislava Đorđevića, Željka Kuzmanovića, Dimčeta Kofileskog … za sportsku scenu osposobio više od 30.000 dečaka i devojčica od kojih su mnogi kasnije nosili dres reprezentacije.
Oproštaju od Mikija, 5. januara na Novom groblju u Užicu, prisustvovali su oni koji su ga voleli i divili se njegovoj energiji i umeću da je prenese mladima, svesni da je njegova najznačajnija ostavština, zlatiborski kamp, zalog za budućnost srpskog sporta.
Mikijevo ime i život koji mu je posvetio, kao i ime čoveka po kojem je nazvan, obavezuju naredne generacije da očuvaju i nadgrade blistavu tradiciju najstarijeg kampa na ovim prostorima.
SEĆANJE PRIJATELJA
Davne 1972. godine bio sam sa košarkašima Crvene zvezde na Zlatiboru, pripremajući se za narednu sezonu. Tada sam bio opčinjen uslovima te naše vazdušne banje i tada se i rodila ideja o idealnom mestu za okupljanjem mladih, koju sam podelio sa Mikijem, koju je prihvatio, da bismo je 1976. godine i ostvarili.
U istoriji kampova u Jugoslaviji najznačajnije ime zauzima Mihailo Miki Pavićević, jer je 33 godine živeo za to zlatiborsko druženje i zajedničko življenje, za kamperski pokret.
Godine 1973. u Kalni postao je trener da bi okupljajući “Zlatiborske mudrace” shvatio da je stručni rad drugi faktor u stvaranju sportskih rezultata. Na Zlatibor su dolazili najbolji koje je naša košarka imala ne libeći se rada sa početnicima. Sa saradnicima je stvoren najkvalitetniji program koga se držao do zadnjeg kampa.
Bio je graditelj. Ostala mu je želja da se na Zlatiboru izgradi olimpijsko sportsko selo, što je ostavio u amanet da se u narednom periodu, uključujući sve sportske i društvene faktore i ostvari.
Obaveza svih nas, bivših i sadašnjih kampera, jeste da nastavimo, da se ovo kultno mesto naše košarke održi, i da njegovu energiju usmerimo kao novi motiv da razvoj, školovanje, usavršavanje dobiju kroz novi model i novi kvalitet.
Njegov osmeh, duhovitost, entuzijazam i ljubav, koju je svih ovih godina darivao svima nama nećemo nikada zaboraviti.
Bata Djordjević
Dragi Miki!
Puno je godina prošlo od naše mladosti u Beogradu, da bi se posle 42. godine ponovo sreli na Zlatiboru: pokojni prijatelj Roga, Ti i ja. Budili smo zajednička sečanja. Ali smrt ne bira. Uzela nam je čoveka u punom značenju te reči. Čoveka predanog radu i druženju, čoveka velikog srca. Razgovarali smo telefonom za novu godinu 2009 i radovali se ponovnom susretu na kampu pokojnog »profe«.
Ostat će velika praznina iza tebe i velika tuga. Svima sućut, a pogotovo svim njegovim.
Prof. Mile ČEPIN, KK Elektra


RANKO ŽERAVICA – Prijatelj kampa
Izvor: fondacijarankozeravica.com

Ranko Žeravica (rođen 17. novembra 1929. godine u Dragutinovu danas Novom Miloševu — umro 29. oktobra 2015. godine u Beogradu) bio je jugoslovenski i srpski košarkaški trener.
Biografija
Trenerskim poslom počeo da se bavi početkom 50-ih, u vreme kada je završavao igračku karijeru. Sve do 1966. godine radio je kao trener muških i ženskih selekcija u beogradskom Radničkom, a od 1960. godine postaje profesionalni trener u KSJ. U narednih 20-tak godina sa velikim uspehom u nekoliko navrata vodio je mušku košarkašku reprezentaciju Jugoslavije do najsvetlijih trofeja.
Paralelno sa radom u reprezentaciji, Žeravica je presudno uticao na veliki „bum“ Partizana početkom 70-ih godina, kada je selektirao tim predvođen Dalipagićem i Kićanovićem, koji je tokom narednih 10-tak godina osvojio mnoge trofeje. Bio je trener plavih na trimaOlimpijskim igrama, tri Svetska prvenstva i tri Evropska prvenstva.
Ostaće zapamćen i kao trener koji je na prostorima bivše Jugoslavije sa uspehom kombinovao američku i rusku školu košarke. Tokom 1979. i 1980. godine sa uspehom je vodio i reprezentaciju Argentine. Nakon toga 80-tih godina bio je prvi trener Crvene zvezde. Rekorder je Crvene zvezde po broju pobeda kao prvi trener ovog kluba i to sa 167 pobeda na 272 utakmice.
FIBA je na svom sastanku povodom 75-godišnjice svog osnivanja (18. juna 1932.), objavila spisak 20 novih članova Kuće slavnih FIBE u Alkobendasu u Španiji. U ovoj drugoj grupi (prva je primljena 1. marta 2007) koja je primljena 12. septembra 2007. godine, nalazio se i Ranko Žeravica.
Poslednjih godina života patio je od srčanih problema. Preminuo je u Beogradu 29. oktobra 2015. godine u svojoj osamdeset i petoj godini.
Klubovi
Trener beogradskog Partizana je bio od 1971. do 1974. godine. Potom odlazi u Španiju gde je od 1974. do 1976. bio trenerBarselone. Nakon toga se vraća u Partizan čiji je trener od 1976. do 1978. godine i sa kojim 1978. osvaja Kup Radivoja Koraća. Potom je bio selektor reprezentacije Argentine od 1978. do 1980. godine, a uporedo sa tim bio je trener i košarkaškog kluba Pula. Nakon povratka u Beograd, Žeravica je od 1980. do 1986. godine trener Crvene zvezde, a zatim ponovo odlazi u Španiju gde je od 1987. do 1989. godine trener Saragose.
Zatim je bio trener u Italiji gde vodio ekipu Aurora Desio od 1989. do 1990. godine. Potom je u sezoni 1990/91. sedam kola bio trener italijanskog Napolija, a istu sezonu 1990/91. do kraja završava u Španiji gde vodi ekipu Konzervas Daroka. Od juna do oktobra 1991. bio je trener košarkaškog kluba Slobodna Dalmacija iz Splita, a u sezoni 1993/94. bio je trener Juvekazerte.
U sezoni 1995/96. ponovo vodi Partizan sa kojim osvaja titulu prvaka države. Nakon što je napustio Partizan, Žeravica je ponovo bio trener Crvene zvezde koju je vodio tokom sezone 1996/97, a zadnja trenerska destinacija u karijeri mu je španska Saragosa 2002 čiji je trener bio od februara do marta 2003. godine.
Reprezentacija
Od 1960. do 1965. bio je pomoćnik selektoru Aleksandru Nikoliću, a prvi trener reprezentacije Jugoslavije postao je 1965. godine. Sa „plavima“ je osvojio Svetsko prvenstvo 1970. u Ljubljani i Olimpijske igre u Moskvi deset godina kasnije, kao i srebrne medalje na Olimpijskim igarama 1968. u Meksiku, Svetskom prvenstvu 1967. u Urugvaju i Evropskim prvenstvima u Italiji 1969. i Nemačkoj 1971. U bogatoj riznici našla se i bronzana medelja sa Svetskog prvenstva 1982. u Kolumbiji.
Trenerski uspesi
Klupski
Partizan
Prvenstvo SR Jugoslavije (1): 1995/96.
Kup Radivoja Koraća (1): 1978.
Reprezentativni
Zlatne medalje
Olimpijske igre 1980. u Moskvi
Svetsko prvenstvo 1970. u Ljubljani
Srebrne medalje
Olimpijske igre 1968. u Meksiku
Svetsko prvenstvo 1967. u Urugvaju
Evropsko prvenstvo 1969. u Italiji
Evropsko prvenstvo 1971. u Nemačkoj
Bronzana medalja
Svetsko prvenstvo 1982. u Kolumbiji